BONJOUR CITOYENS DE RINGLAND!!!

Onvoorziene omstandigheden – geen internettoegang, geen slaap, onderweg zijn in een auto, lichte schizofrenie-aanvallen ten gevolge van de Parijse hel en nog zoveel meer … hebben ertoe geleid dat we jullie nu pas kunnen updaten. Hier gaan we:

* Nog snel even op de radio komen voor ons vertrek … danku Nathalie :)

SONY DSC

SONY DSC
* Eerste lift, ons Lucienne!!

SONY DSC
* Nen bruggenbouwer, Francois de bankier, een taterzieke man met 9 kinderen, Paul Beloy (onze vriend van OKAN) en Robbert, een zeelandse trucker later … arriveerden we in de hel van Parijs …

SONY DSC

Gedropt op een parking vol camions. Volgens mister José zou er ’s morgens pas iemand richting het zuiden vertrekken. Dus wij richting autostrade … een half uur in de wind, de regen en de kou staan was voor ons genoeg (onze garderobe was enkel aangepast voor de zuiderse zon). Wij terug naar de parking.

Daar gingen we binnen zitten in het kot tussen de multiculturele truckers … stuk voor stuk vriendelijk en oprecht, maar allen op weg naar het noorden, doch, geen reden tot paniek, ‘Er zou zeker iemand arriveren die naar het zuiden ging’ verzekerde onze persoonlijke manager van het moment ons. Na anderhalf uur stuurde hij ons toch mee met Teddy. Die zetten ons af in een bar temidden van de Parijse vroegmarkt/truckersland. In de bar zouden we zeker iemand vinden die ons een lift kon geven.

Op dat moment begon voor ons de HEL. Niemand maar dan ook niemand ging onze richting uit. We spurtten van camion tot camion en smeekten ons af te zetten op de autostrade richting Orléons. We spraken iedereen aan in het gehele ‘land’. ‘Vous devez aller là-bas, là vous trouverez quelque’un qui va à Orléons’ een zin die we wel 20x hebben gehoord. We liepen van het kastje naar de muur en tussendoor gingen we ons verwarmen aan een kop koffie in één van de bars. We bleven positief, zongen opppeppende liederen en bekommerden ons zelfs om eenzame katten. Maar we bleven volhouden, ondanks onze ondertussen zwartgekleurde longen. Toen we iemand vroegen om een taxi voor ons te bellen om ons af te zetten aan de autostrade kregen we 4x dit antwoord: ‘Non, c’est trop chèr. Vous devez aller là-bas, là vous trouverez quelque’un qui va à Orléons.’ Langzaam aan nam de waanzin het over van de realiteit, het werd een psychedelische nachtmerrie. We dachten allebei dat we onzelf nooit meer van deze verschrikking zouden kunnen verlossen. We zaten al 7 uur vast …

‘ ’t is genoeg geweest!’ We renden naar de dichtstbijzijnde bus en stapten in. Waarnaartoe, we didn’t care. Weg uit de hel, dat was het belangrijkste. De buschauffeur zette ons (gratis!) af aan een oprit van de juiste autostrade. Anderhalf uur later eindigde de nachtmerrie voor ons. Een bezorgde afro-parisien nam ons mee en zette ons af aan een tankstation op de A10. Hij wilde ons zelfs €20 geven om iets te eten … zo slecht zagen we eruit.

Een man met een kapotte auto en een vietnamees later, ontmoetten we Paul, onze reddende engel. Hij nam ons mee tot in Barcelona du Gers, een dorpje vlakbij de Pyreneeën. Eindelijk rust.

SONY DSC – sightseeing met Paul

SONY DSC – La bastide du Cosset, onze gîte

SONY DSC la madame du gîte

powered by website laten maken

2 Comments

  1. Blij dat jullie veilig zijn :) En eindelijk hebben kunnen genieten van een goede nachtrust en lekker ontbijtje. Ik had me dat soort situaties al voor de geest gehaald, maar tklinkt nog erger! Maar tegelijk ook wel keiiiiiiiiiiileuk!

    Go ladies!

    XXX Ann en Jelle

Geef een reactie

Your email address will not be published.

*

© 2017 Liften voor Ringland!

Sponsored by O-DesignUp ↑